Huub,
Waar moeten we beginnen bij deze wandelende sloopkogel. Op het veld staat Huub standaard centraal achterin, waar hij zich gedraagt als een bulldozer zonder remmen. Subtiliteit is hem vreemd; als er iets beweegt, gaat hij er vol in. En mocht dat een keer niet lukken, dan ligt hij vijf seconden later weer op de grond. Of het nou een enkel is, een mysterieuze spier, of zoals laatst een compleet doorgeslikte wesp, Huub vindt altijd wel een reden om even zielig te gaan liggen. Stiekem zijn we daar niet eens rouwig om, want een halve wedstrijd Huub minder is soms precies wat het team nodig heeft.

Wat ook niet onbenoemd kan blijven: zijn innerlijke woede. Als iets niet lukt en dat gebeurt vaker dan hem lief is vliegt die stick nog net niet het veld uit. Een soort ingebouwde agressieregelaar die volledig ontbreekt. Zelfkritiek heeft hij in ieder geval genoeg.

Buiten het veld verandert Huub compleet. Onze fysio is sociaal, heeft een vlotte babbel en is praktisch onmogelijk stil te krijgen. Geef hem een paar biertjes en je krijgt de volledige Huub ervaring: van extreem gezellig naar licht onvoorspelbaar. Bipolair volgens de kenners, maar vooral gewoon een man die geen middenweg kent.

Ook fysiek is Huub… aanwezig. Niet per se snel, niet per se wendbaar, maar wel moeilijk te missen. Vandaar ook de bijnaam “Huub Barbatruck”: een beetje gezet, maar altijd overal opduikend en op zijn eigen manier effectief.
Kortom, op het veld een blessuregevoelige bulldozer met temperament, daarbuiten een sociale alleskunner met een glas in zijn hand. We klagen graag over hem, maar eerlijk is eerlijk: zonder Huub zou het toch een stuk minder chaos, en dus een stuk minder mooi zijn.